Om tien minuten over twee trok captain Ole Jensen zaterdagmiddag zijn viermotorige De Havilland van het vliegveld Eelde omhoog en daarmee begon de reis naar huis van de drie Zweedse slachtoffers, die op 4 augustus betrokken waren bij een ernstige aanrijding op de Rijksweg 42 onder Winschoten .
Dankbaar voor alles
Die vierde augustus reed de 50-jarige heer Olsson uit Norrköping met zijn auto van de Beersterbrug bij Winschoten de Rijksweg op. Hij besefte niet, dat hij een voorrangsweg opreed, waardoor hij ver-zuimde een van links naderende Duitse auto te laten passeren. Er ontstond een hevige botsing, waarbij zijn wagen in de bermsloot terecht kwam. Met veel moeite wist men de heer Olsson en zijn 46-jarige echtgenote, hun zoontje Claes en het achterin de auto gezeten echtpaar Andersson uit de totaal ontzette wagen, die veel water maakte, op het droge te brengen.
Bij aankomst in het Winschoter ziekenhuis bleek de 70-jarige heer Andersson te zijn overleden. De andere leden van het gezelschap leefden nog en onder de goede zorgen van de Winschoter chirurg dr. J.H. Hommes herstelden zij langzamerhand van het opgelopen letsel.
Op 12 augustus mocht de jeugdige Claes Olsson reeds weer naar Zweden terugvliegen. Zaterdagmiddag was het ook voor zijn ouders en voor de 48-jarige mevrouw Andersson zover.
Per ambulance-auto (mevrouw Olsson is nog niet voldoende hersteld van haar schedelbasisfractuur om te kunnen staan) werd de reis van Winschoten naar Eelde gemaakt. Daar was om half één het ambulancetoestel in een flinke mist (er was 1500 meter zicht bij een wolkenplafond van 60 meter) binnengekomen.

Tot de mensen, die hun werk enthousiast doen en het eigenlijk als hun hobby beschouwen (zijn die er tegenwoordig nog wel zo veel als vroeger?) behoort de heer D. de Grooth te Winschoten, eigenaar van een taxi en ambulance-bedrijf. Speciaal de ambulance heeft de liefde van zijn hart - en hieraan zal vermoedelijk ook niet vreemd zijn aan het feit, dat de heer De Grooth eigenlijk wel dokter had willen worden. Zijn broer studeert daar trouwens voor, de "hang-naar-het-medische" zit dus wel in de familie.

Over vier ambulance-wagens beschikt het bedrijf nu - plus één op reserve, en het was naar aanleiding van het feit, dat de nieuwste thans is ingereden en qua inrichting gecompleteerd dat wij eens een kijkje bij de heer De Grooth hebben genomen. Een rijdend ziekenhuisje, die nieuwe ambulance-wagen, en dat de heer De Grooth er trots op is, is te begrijpen. Enorm veel voorzieningen in een toch betrekkelijk kleine ruimte, stuk voor stuk erop gericht levens te redden - en dus bijzonder belangrijk.
Men vindt in de wagen een hypermoderne zuurstof-apparatuur, compleet met masker, een afzuig-inrichting die eventueel de luchtwegen van een gewonde moet vrijhouden, er is air-conditioning, er zijn zandzakken (om de ledematen te fixeren) er is spalkmateriaal, enz. enz.

Brancard

Het nieuwste van het nieuwste: de (op vier punten geveerde) brancard. Die is verstelbaar, zodanig dat de patiënt met de benen hoger dan het hoofd gelegd kan worden, hetgeen met name in geval van shock enorm belangrijk is.

Onder slachtoffers van een ongeval, die een wervel- of bekkenletsel hebben opgelopen, kan een wervelplank geschoven worden (de patiënt blijft precies zo liggen); de plank laat bovendien röntgenstralen door. De inrichting van de ambulance-wagen is uitermate praktisch; er is veel bergruimte, waaruit in een mum van tijd kussenmateriaal, verbandartikelen "vierkantjes" (voor open wonden" e.d.) tevoorschijn getoverd kunnen worden.

Enthousiast

Maar alle tot en met uitgekiende technische outillage verliest natuurlijk veel van zijn waarde, als de mensen die er mee moeten werken niet volledig voor hun taak berekend zijn - en er een zekere mate van geestdrift voor kunnen opbrengen. Het bedrijf van de heer De Grooth heeft zulke mensen: niet alleen "de baas" is enthousiast voor het ambulance-werk, zijn personeel eveneens.Dat personeel weet bovendien van wanten: het volgt (niet voor het eerst trouwens) een uitgebreide "medische cursus" onder leiding van de doktoren Arendshorst en Kempees - óók de boekhouder. De verstandhouding met de mensen van het ziekenhuis is trouwens altijd al bijzonder goed geweest.
En zo rijdt de gloednieuwe ambulance-auto, die ook "uitwendig" van een speciale uitrusting is voorzien, alweer een tijdje door (de omgeving van) Winschoten: te vaak kan men goed beschouwd de wagen ontmoeten, maar er gebeuren nu eenmaal ook te veel (verkeers)ongelukken. Waar snelle hulp geboden is, zijn echter de mensen van De Grooth heel gauw aanwezig, en dat is iets, waar men in Winschoten en wijde omgeving alleen maar dankbaar voor kan zijn - en waar wie weet hoeveel hun leven aan te danken (zullen) hebben.

Dit wordt aflevering twee van het verhaal "Het duurt te lang voordat de gewonde hulp krijgt" opgetekend uit de mond van de heer J. van Bekkum in Vlagtwedde, stafmedewerker van het Rode Kruis. Het duurt veel te lang voordat de ambulance bij een ongeluk is en bovendien zijn de ambulances niet voldoende uitgerust, bijvoorbeeld met beademingsapparatuur, zei hij. Hier volgt de tegenpool van zijn betoog, opgetekend uit de mond van taxi- en ambulanceondernemer Dirk de Grooth (30) in Winschoten.
Dirk de Grooth heeft me gedemonstreerd dat hij in precies vijftien minuten van z'n garage in Winschoten naar het hart van het dorp Sellingen kan rijden (mijn hart klopte me in de keel, maar de heer De Grooth leek heel rustig). En dan ligt Sellingen nog een eind buiten zijn rayon.
De uitrusting van de ambulance-wagen is er ook naar om de heer J. van Bekkum de mond te snoeren, althans heel tevreden te stellen: beademingsapparaten, afzuigapparaten, zuurstofapparaat, wervelplank, spalkmateriaal (waarbij opblaasbare spalken die ook als drukverband kunnen worden gebruikt) uitgebreide verbandtrommel, kussens, zandzakken, een speciaal geveerde brancard, eventueel een hydraulisch persapparaat voor het uit elkaar drukken van wrakken, en vooral een mobilofoon, waardoor snel ziekenhuizen kunnen worden ingelicht en chauffeurs op weg naar een "gewone" zieke te allen tijde naar een ongeluk kunnen worden gedirigeerd.
Op de ongevallenambulance zijn altijd twee EHBO-gediplomeerde, in het ziekenhuis van Winschoten opgeleide mensen. 's Nachts zijn er altijd chauffeurs "Stand By", met een ambulance voor de deur. Brugwachters en politie werken mee om de route op kruisingen van wegen en waterwegen vrij te houden.
Naast de ongevallenambulance heeft Dirk de Grooth nog drie gewone ambulances. Een nieuwe compleet ingerichte wagen is echter net in Amerika besteld, vertelt De Grooth.
"Ik heb van gewondentransport een hobby gemaakt en al mijn mensen rekenen het zich tot een eer de medemens behulpzaam te zijn", zegt de vervoersondernemer.

(van één onzer redacteuren)
Practisch iedere dag kan men wel ergens in Oost-Groningen de drie-tonige sirene van één van de vier ambulances van het taxi- en ambulancebedrijf De Grooth uit Winschoten horen. Is dat nu wel nodig, zoveel lawaai vraag je je dan af. Om op deze en andere vragen een antwoord te krijgen, zijn wij een middag bij de eigenaar van dit bedrijf op bezoek geweest, Dirk de Grooth, vriendelijk lachend en even over de dertig. Één en al enthousiasme en boordevol energie. Voordat we nog maar een pen op papier hebben kunnen zetten, zitten we al midden in het verhaal. Hij vertelt over zijn allernieuwste aanwinst, een prachtige Amerikaanse ambulance. "Ik heb de wagen zelf rechtstreeks uit Amerika geïmporteerd", vertelt De Grooth trots. Dat was alleen nog maar de carrosserie; de wagen is ingericht door een firma uit Leeuwarden. Voorzichtige vraag: "Hoeveel heeft deze ambulance u gekost?" Er volgt een diepe zucht, daarna enig rekenwerk en dan eindelijk: "f 35.000,--".

Riemvisvering

"Ja", begint De Grooth opeens, "met riemvisbrancard", en legt uit wat dat is. Vroeger moesten we zieken en gewonden vervoeren op een brancard zonder vering. Toen moest de autovering alle schokken opvangen. Dat is nu anders. "Riemvisbrancardvering, da's een vering die alle schokken opvangt en onafhankelijk werkt van de vering van de auto". Hij stelt ons voor er even op vast te binden en een ritje te maken. "Liever niet", aarzelen wij in het besef dat hij een collega eens in vijftien minuten naar Sellingen heeft gereden. De man krijgt nog kippevel als hij de sirene hoort.

Inrichting

"Wat zit er nu allemaal in zo'n wagen?" De Grooth begint uit te pakken. "Hier hebben we een wervelplank voor mensen met heup- of rugklachten. Daar zitten twee brancards, verder zijn er afzuigapparatuur, opblaasbare spalken, doodgewoon water, twee infuushaken voor bloedtranfusies, kussens, dekens, apparatuur om de monden te openen, twee zuurstofcylinders en verder een enorme hoeveelheid verband en gaas. Het is mogelijk de auto van binnen in drie verschillende sterkten te verlichten en als de auto stilstaat, kunnen we alle lampen die aan de wagen zitten, laten knipperen. Laat es even zien, Ekamper". Z'n chauffeur stapt in de wagen en inderdaad gaan aan alle kanten lampen aan en uit, ook opzij. "Moet u die brancard eens optillen, lekker licht hé? Vroeger waren die dingen zo zwaar dat je er een hernia aan kon overhouden. De brancard kan in vijf verschillende standen gezet worden. Er blijft dan nog voldoende ruimte over voor een dokter of voor een "eigen" bijrijder. Zij kunnen dan tijdens de rit hulp verlenen".

De bestuurdersplaats "Kijk met automatische versnelling". Uit een luidspreker komen wat onverstaanbare woorden. "De mobilofoon: dat was erg noodzakelijk voor ons, vroeger rukten we nog weleens uit op onnauwkeurige meldingen. Dat is nu heel wat verbeterd. We krijgen nog wel eens correcties op een melding als de ambulance al weg is. Die kunnen dan nog op tijd aan de ambulance worden doorgegeven".

We lopen naar binnen en vragen; "Wanneer had u de eerste ambulance hier in Winschoten?" "Poeh", zegt hij. "Dat weet ik niet". Plotseling pakt hij de telefoon en draait een nummer . "Ja tante, met Dirk hier. Kunt u mij vertellen wanneer we onze eerste ambulance hadden?"

Ook tante komt er niet uit. "Schrijf maar op dat het omstreeks 1930 was, dan zijn we er niet ver naast", zegt hij tenslotte. "We hebben sinds 1953 vier wagens", vertelt hij verder. Of ze wel eens met vier wagens tegelijk zijn uitgerukt. De Grooth: "Jawel, één keer stoven we met vier wagens weg. We hadden de melding gekregen van een ernstige aanrijding. Er bleek slechts één gewonde te zijn en die had ook nog maar een lichte hersenschudding… "Is het erg tevergeefs te rijden?"De Grooth: "Och nee, dat is het risico van het vak".

Klaarwakkerdienst

De medische behandeling. "Mijn personeel volgt ieder jaar 'n EHBO-cursus", vertelt hij. "Dat is verplicht?" "Nee", antwoord hij resoluut, "de jongens vinden het normaal dat ze het doen en ze doen het met veel plezier". De nachtdiensten. "De mensen krijgen een auto mee naar huis en mocht er iets gebeuren dan kunnen ze binnen tweeëneenhalve minuut weg zijn". De Grooth zelf kleedt zich nooit helemaal aan: Trui over de pyjama en weg wezen. "'s Nachts heb ik de telefoon naast het bed staan, maar dat doe ik niet langer. We gaan binnenkort een dag- en nachtdienst , een klaarwakkerdienst draaien. Over ongeveer een maand is er dag en nacht iemand op kantoor aanwezig".

Uiterste geven

Vraag: "Moet de sirene beslist nu altijd zo joelen?" "Wij rijden ermee als dat nodig is", zegt De Grooth. "Dat ding wordt niet aangezet als het niet nodig is. Trouwens ik heb het verplicht gesteld dat wanneer het een spoedgeval is, de sirene aangezet wordt en niet weer eerder uit mag voordat we er zijn".
"Komen er nog wel eens leuke reacties?" De Grooth: "Nee, die krijgen we bijna nooit. Ze zetten nog wel eens, bedankt voor de snelle service op het girostrookje, maar daar blijft het bij". Hij vervolgt ernstig: "Overleden mensen vervoeren vind ik iets verschrikkelijks. Je moet iets kunnen doen, ik wil eenvoudig helpen. En dan opeens sta je machteloos. Dat geeft je een rotgevoel. Waar een kansje op behoud is, willen wij vechten to het uiterste.
Daarom wil ik, alles tot in de perfectie geregeld hebben. Misschien ben ik wat dat betreft een 'Streber' maar ik wil en eis dat het uiterste voor patiënten gedaan wordt. We rijden liever tien keer te veel, dan één keer te weinig".

Ritje

Een rondritje in de nieuwste ambulance. De Grooth meldt aan de centrale dat de ambulance "stand by" is. Na een poosje worden we op de brancard vastgesnoerd. "We hebben een slechte weg uitgezocht om te laten zien dat je niets voelt", zegt De Grooth en tot de chauffeur: "Nu gas, Ekamper". Die rijdt rustig weg, dan trekt hij snel op en we zakken weg in de veren. De Grooth meldt dat we 80km rijden. We hebben er geen flauw idee van dat het al zo snel gaat. Je voelt inderdaad niets. "Prachtig hé", zegt De Grooth enthousiast. Het is zo en het blijft ook schokloos als we 120 rijden.

Combinatie

We krijgen het nog even over de ZTM (ZiekenTransportMaatschappij) een combinatie van een aantal ziekenvervoerders. De Grooth praat daar niet graag over. "Een particulier ziekentransportbedrijf kan het ook wel goed gaan", zegt hij veelbetekenend. Dat is waar. Hij vertelt dat het bestaande complex wordt uitgebreid. Er komt een nieuwe garage bij. De oude zal dan voor stalling gebruikt worden. Wanneer de nieuwbouw aan de Stationsstraat is gerealiseerd zal Dirk de Grooth eigenaar zijn van een pand met een bedrijfsruimte van 2900m2.
Enne.., De Grooth denkt alweer aan de aanschaf van een nog betere ambulance…

"Dit is het helemaal. Bij vorige ambulances heb ik dat ook al gezegd, je moet er dus wat voorzichtig mee zijn om het weer te zeggen, maar dit is toch wel fenomenaal". Dat zegt de heer De Grooth uit Winschoten van het gelijknamige taxibedrijf en ambulancedienst over zijn laatste aanwinst: Een Cadillac-ambulance van maar liefst 75.000 gulden. De wagen is nu zo'n twee weken in bedrijf.

Bijzonder aan de ambulance, zo langzamerhand een klein rijdend ziekenhuis met de modernste snufjes aan boord, is verder, dat dit tot dusver de enige Cadillac-ambulance, in Amerika gebouwd, is die in Europa rond rijdt. Vanzelfsprekend zijn ook weer wat nieuwigheden aan boord.

Één van die dingen is de brancard op wieletjes, die De Grooth , wat ambulances betreft, nu in ons land wil introduceren. "Het is even wennen, maar als je er mee gewerkt hebt, wil je niet meer anders. Het tilwerk is voor het grootste gedeelte nu voorbij. Voor de patiënt betekent dit veel meer rust op de brancard", aldus De Grooth. Hij demonstreert vervolgens dat de brancard op wieletjes, niet zomaar een brancard is. Het geheel is zelfs geveerd en vangt bij het rijden de meeste schokken op.

Het kan op maar liefst acht verschillende standen worden gezet. "Dit is echt Amerikaans, het wordt in ons land nog niet gebruikt. Je ziet het wel eens in de films, maar ik geef je op een briefje, dat dit systeem er in komt", aldus de ambulance-vervoerder. Hij vindt de ambulance die hij nu
heeft aangeschaft "de beste combinatie tussen ruimte en comfort". En wat die ruimte betreft

toont hij, dat alles in de wagen optimaal is benut. Zelfs in de achterdeur van de ambulance is nog weer een ruimte weggewerkt, waar verbandspullen in kunnen opgeborgen.

Schepbrancard

Nieuw is ook de schepbra ncard waar men sinds kort mee werkt. Het is een brancard, die uit twee helften bestaat en op simpele wijze, zonder dat de patiënt veel bewogen dient te worden, in elkaar geschoven kan worden. Met de schepbrancard en al kan men dan op de brancard op wieletjes worden gelegd.

De mensen, die er totdusver mee gewerkt hebben, zijn er erg enthousiast over. Dat geldt ook voor de verlichting in de ambulance. Door middel van een weerstand kan de lichtsterkte worden geregeld, terwijl er ook nog een speciale lamp in het plafond is weggewerkt, die plaatsgericht wat meer licht geeft.

Licht buitenkant

Wat licht betreft, heeft de ambulance aan de buitenkant ook een nieuwtje. Aan beide kanten van de wagen zijn namelijk vier schijnwerpers ingebouwd die vooral in donkere gebieden bijzonder goed van pas komen. De Grooth: "Eergisteren heb ik daar nog het bewijs van gezien. Bij Zuidbroek was een wagen een sloot ingereden, waarbij iemand gewond was. Je had op dat moment alleen het licht van wat zaklantaarns. Maar toen deze ambulance er een keer stond was het er een zee van licht. Dat was geweldig werken".

Een golf van onsteltenis voer gisteren door Winschoten bij het vernemen van het bericht, dat één van de bekendste ingezetenen, de
41-jarige Dirk de Grooth bij een botsing op rijksweg 42 nabij Scheemda, om het leven was gekomen. De Grooth genoot in Winschoten een grote populariteit. Hij was een opgewekte man, die voor zijn woonplaats alles over had. Veel van z'n energie (en wat had hij die veel) besteedde hij aan Winschoten.

Ook het bedrijf, dat zijn naam droeg, leidde hij met veel energie. De Grooth had het eenvoudige taxibedrijfje in enkele tientallen jaren uitgebouwd tot een toonaangevend vervoersbedrijf, waarvan de moderne ambulancedienst het paradepaardje is. Het wagenpark van de ambulance-afdeling wordt gerekend tot de modernste op dit gebied in het Noorden zéker en zelfs in Nederland. De Grooth placht de nieuwste snufjes op dit terrein zelf op te sporen in Amerika.

De ambulances, die gisteravond pijlsnel wegschoten om zo mogelijk levensreddend werk bij het ongeluk bij Scheemda te verrichten - en nu voor de baas zélf - hebben de afgelopen jaren menig Oostgroniger voor de dood weggehaald. Voor De Grooth zelf kwam de hulp van z'n mensen te laat. Men wist hem weliswaar levend uit het wrak te halen,

maar in het Sint Lucas-ziekenhuis, waar voor z'n werk ook zo dikwijls vertoefde, overleed hij vrijwel direct na aankomst. De botsing moet enorm hevig zijn geweest. Nagenoeg middenin het wrak stond een boompje, dat langs rijksweg 42 staat. De auto had zich er als het ware omheen gevleid.

De Grooth stond altijd op de bres voor Win-schoten. Hij was strijder in het Noo(r)dklok-comité dat in 1973 vele kamerleden naar Win-schoten wist te halen om de Oostgroningse problematiek met eigen ogen te zien.- Hij onderhield nauwe relaties met het bestuur van "Handel en Nijverheid" en maakte deel uit van het bestuur van de stichting "Winschoten Promotie" en had als zodanig een werkzaam aandeel aan de organisatie van de Winthil-tentoonstelling in 1975. Samen met anderen bouwde hij een carrosseriebedrijf op voor de verenigde garagehouders van Winschoten. Hij had ver-gevorderde plannen voor de bouw van een groot garagecomplex aan de Beersterweg in Winschoten. De Grooth stond vooral bekend om zijn enthousiaste manier van optreden. Als hij ergens iets in zag zette hij er zich voor honderd procent en meer voor in om dat te verwezen-lijken.

De Grooth laat in Winschoten, maar vooral in zijn bedrijf een enorme leegte achter, waarvan men zich moet afvragen hoe die op te vullen is.

De provincie Groningen heeft er opnieuw zo'n 41 gediplomeerde ambulancevervoerders bij. In het totaal is het aantal nu op rond 70 gekomen.
In 1971 werd in Groningen het initiatief tot een opleiding voor ambulancebegeleider genomen. De Groninger GGD-arts C.A.E. Volckmann verzorgt de tweeëneenhalf jaar durende cursus.
In 1974 slaagde een eerste groep van 28 begeleiders, terwijl dinsdag in de ZTM-kantine opnieuw 41 geslaagden een diploma ontvingen uit handen van ZTM-directeur A.J. Kubbenga.

Volgens hem beschikken nu alle ambulance-vervoerders in de provincie Groningen over gediplomeerde begeleiders.
"Uniek in Nederland, wij zijn de enige provincie met gediplomeerd ambulancepersoneel", aldus de heer Kubbenga, die hoopt op een landelijke erkenning van het diploma. De opleiding ligt volgens hem tussen die van EHBO'er en verpleegkundige in. "De nadruk ligt echter wel op het verpleegkundige deel".

Ondernemen betekent nieuwe mogelijkheden scheppen. Daarbij gaat het er niet alleen om, nieuwe plannen ook inderdaad te realiseren, maar allereerst komt het aan op de kunst van het ondernemerschap: het onderkennen, het zién van de mogelijkheden, die voor verdere groei kunnen zorgen.
Een dergelijke bedrijfsexpansie is bij het Taxi en Ambulancevervoersbedrijf De Grooth in Winschoten volop aan de gang. Het is een ontwikkeling die mede voortkomt uit de aard van het bedrijf en dan ook helemaal past in de opzet van de onderneming.

Het bedrijf De Grooth begon in juni 1928 met de verhuur van auto's aan particulieren. Al vrij spoedig - nog vóór de oorlog - werd het wagenpark uitgebreid met een ambulance voor ziekenvervoer.
Dat ziekenvervoer heeft na de oorlog een grote uitbreiding ondergaan. Toen kwam ook het vervoer op contractbasis tot stand met de ziekenfondsen, het taxibedrijf nam een grote vlucht en dat alles leidde er toe, dat De Grooth nu beschikt over 7 ambulance-auto's en 30 auto's voor ziekenvervoer en taxidiensten. Daarvoor is een personeelsbestand nodig van ruim 70 mensen.

Mevrouw H.W. de Grooth, die, sedert haar man vorig jaar november bij een verkeersongeluk om het leven kwam, het bedrijf bestuurt, zegt "Door het bijzondere karakter en de aparte sfeer in ons bedrijf is iedereen ingespeeld op plotseling invallen, als de nood aan de man komt. Dat geldt ook voor de kantoor- en werkplaatsmensen. Ook zij hebben een cursus ambulance-begeleider gehad.

De heer H. van der Wal, die lang in alle onderdelen van het bedrijf heeft meegedraaid, vertelt: "Dat ziekenvervoer is een vak apart, Het heeft niets te maken met sensatie of gruwelijke dingen, het gaat er om, de mens in nood te dienen. Vanuit een andere instelling kun je dit werk ook niet doen. Je maakt vaak mee dat iemand sterft en dan blijf je beslist niet onpersoonlijk. Maar het is een dankbare functie. Wij zijn vaak de enigen die bij een ongeval iets kunnen doen en wat je meemaakt aan dank is vaak geweldig."

De ambulances van De Grooth zijn met de modernste apparatuur uitgerust, zoals met een defibrillator, die bij een hartinfarct door middel van een stroomstoot het hart weer opgang kan brengen, zuurstofcylinders voor automatische beademingsapparatuur en dan is er nog een wagen met een porto powerset, persluchtapparatuuur om mensen uit wrakken te bevrijden.

Voor het ambulancevervoer gaan straks nieuwe normen gelden. Er is een nieuwe wet bezig in werking te treden, die zeer ingrijpende veranderingen met zich meebrengt. Op 1 januari is begonnen met het vergunningbeleid door Gedeputeerde Staten en op 1 juli a.s. moet alles kant en klaar zijn.
"De bedoeling van die wet is een betere coördinatie en een efficiënter en goedkoper vervoer te bereiken", zegt mevrouw De Grooth. "En daar is wel wat voor te zeggen. Met die opzet kan ik het wel eens zijn. Maar in de uitvoering zie ik erg veel problemen zitten.
Kijk, de treinramp bij Harmelen is destijds de aanleiding geweest, tot die nieuwe opzet. Het was zaak, de gewonden zo snel mogelijk af te voerenen dat lukte vaak niet, doordat er geen standaardisatie was. Brancards pasten niet in de verschillende wagens en dat gaf veel narigheid en vertraging. Het was een onbevredigende toestand, die voortkwam uit de situatie, dat veel kleine ondernemers niet op elkaar waren ingespeeld. Dit hangt ook samen met bedrijfseconomische factoren. In een klein bedrijf kun je geen ambulance meer laten draaien, dat is veel te duur. De kleine vervoerders zien in de nieuwe wet vooral een sanering en dat is niet helemaal ten onrechte, want Gedeputeerden bepalen waar en hoeveel ambulances er in de provincie moeten zijn.
Ik heb het idee, dat die verdeling wel op een elegante manier zal gebeuren en wel door het aantal vergunningen aan te houden. Maar toch, als G.S. denken dat het er te veel worden, dan loop je kans dat je een vergunning minder krijgt. En je kunt niet voorspellen hoe het zal gaan als het aankomt op vervanging en nieuwe aanschaf van ambulances."

"Een nieuw element vormt straks ook de Centrale Post Ambulancevervoer. Die moet ook per 1 juli functioneren. Er is een aparte commissie benoemt om te beslissen waar die post zal komen. De gang van zaken zal dan zó worden, dat elke melding wordt doorgegeven aan die CPA. En dan is het maar, hoe gaat het verder. Als de ambulances vanuit één centraal punt worden gedirigeerd, zijn situaties denkbaar dat een wagen wordt ingezet in een rayon, waar de begeleiders helemaal niet bekend zijn.
Ze weten de weg niet, de centraliste van de centrale post evenmin, en dat kan fatale gevolgen hebben, omdat wij vaak als eerste hulpverleners bij een ongeval moeten zijn. Elders heeft zich het geval al voorgedaan, dat een chauffeur de plaats van het ongeluk niet kon vinden. De patiént is als gevolg van de vertraging overleden."
"Als mijn jongens de plaats van het ongeluk niet kunnen vinden, wie is er dan verantwoordelijk?" vraagt mevrouw De Grooth.

"Natuurlijk coördinatie is best. Maar een slachtoffer is een slachtoffer. Op 1 januari van dit jaar hebben wij er een klein stukje Westerwolde als gebied bij gekregen. Daarvoor zijn kaarten bijgemaakt, werden de artsen geïnformeerd en is alle mogelijke moeite gedaan om tijdverlies te voorkomen.
Op het ogenblik hangt eigenlijk alles nog in de lucht. De goede wil is er wel, ook bij de officiële instanties. Maar niemand heeft een idee, hoe de praktijk straks uitwerkt. Er is natuurlijk een inloopperiode nodig. En er zullen correcties moeten komen. Maar de vraag is wat is er in die tussentijd al aan onherstelbaars gebeurd?
Voor de bevolking van Oost-Groningen is het zaak te weten, dat het ambulancevervoer straks helemaal anders wordt. En ook dat daaruit voorkomende fouten niet op rekening komen van De Grooth, maar een gevolg zijn van ingrijpen van hogerhand."

De auto met persluchtinstallatie bijvoorbeeld mag straks niet als ambulance rijden. Die past niet in de wet. Dus zal de plaatselijke brandweer moeten ingrijpen. En die bestaat veelal uit vrijwilligers, die eerst bij elkaar getrommeld moeten worden. Kijk, vanuit een situatie met veel versplintering, zoals in Drenthe, is coördinatie een goed ding. Maar vanuit onze stuatie is het bepaald géén vooruitgang. Daarom is het zaak dat de uitvoering van de wet genuanceerd wordt bekeken en dat in aanmerking wordt genomen, of de bestaande situatie al dan niet bevredigend is.

Het bedrijf De Grooth heeft nu een nieuwe dimensie aan zijn activiteiten toegevoegd, namelijk de import van auto's uit de Verenigde Staten.
De Heer Van der Wal, die voor dit bedrijfsonderdeel geheel verantwoordelijk is, zegt daarover. " De expansie van De Grooth komt tot uiting in het bouwen van een nieuwe showroom, stalling voorraad auto's, reparatiewerkplaats en magazijn aan de Papierbaan in Winschoten. Dat beslaat een oppervlakte 2100 vierkante meter.
De Amerikaanse auto is enorm populair geworden de laatste tijd, mede dank zij het feit, dat de afmetingen de Europese maten gaan benaderen, de prijzen zeer concurrend zijn met vergelijkbare auto's van de Europese markt en de uitstekende kwaliteit, gepaard gaande met een minimaal onderhoud.
Voor ons eigen bedrijf zijn we er toe overgegaan zelf wagens te importeren rechtstreeks uit Amerika zonder tussenkomst van hun ????????? dealer.
Dit was de aanzet om op de ingeslagen weg van wijlen D.M.T. de Grooth voort te gaan, temeer daar de plannen voor de nieuwbouw allang bij hem in voorbereiding waren.
Door de volledige inzet van het gehele personeel is het vertrouwen in de zaak gebleven. Dit stimuleerde ons om door te gaan met de realisatie."

"De nieuwe showroom wordt een echte showroom. Dat wil zeggen: er komen 7 á 8 auto's in te staan, die echt in goede conditie en prachtig gepoetst worden opgesteld, niet stijf op elkaar, maar echt om te showen. En de voorraad kant en klaar, achter - gepoetst en wel - waar de klanten kunnen kiezen uit typen en kleuren.
Ons grote voordeel is, dat we niet aan een bepaald merk zijn gehouden. We importeren niet alleen Chevrolet, maar alle Amerikaanse merken en typen. We heten ook geen dealer. Maar ??????????. Gezien de reacties die we tot nu toe hebben gekregen, hebben we van deze poot van ons bedrijf bijzonder goede verwachtingen", aldus mevrouw De Grooth

Een andere ontwikkeling, ook voortgekomen uit de groei van het bedrijf, is de import en de verkoop van Amerikaanse ambulance-wagens.
Daarmee is men in 1976/77 begonnen. Geïmporteerd wordt de kale wagen, vrijwel zonder interieur. De auto's worden in Nederland kant en klaar gemaakt, zuurstof, mobilofoon en apparatuur wordt hier ingebouwd, zodat de wagens voldoen aan de Nederlandse eisen.
Dit is een veel voordeliger systeem en de beangstelling ervoor neemt een geweldige vlucht. "We krijgen zelfs aanvragen uit landen als Algiers(!?!) en Irak, voor zo'n 100 ambulances bij elkaar", zegt mevrouw De Grooth "We kunnen alle wagens voordelig leveren, we zorgen hier voor een stuk werkgelegenheid en waarom zouden we dan niet concurreren. In de showroom zullen dan ook ambulances komen te staan."
Behalve ambulances zullen ook wagens worden geleverd voor vervoer van gehandicapten naar de verschillende medische centra en naar scholen. "Dit bestaat al, en deze vervoersmiddelen zijn sterk in opmars," zegt mevrouw De Grooth. "Wij hebben busjes laten rijden naar eigen ontwerp en verwachten dat er voor dit type auto's een grotere markt is in de beroepssector."
Het zijn nieuwe poten aan het bedrijf, waarvan de aanzet er eigenlijk al lang is geweest. Het vervoersbedrijf blijft in het pand Stations-
straat 1 gevestigd, de verkoop en reparatie gaan naar de Papierbaan.

Beerta - Onder grote belangstelling werd gisteravond door EHBO-afdeling Beerta een massale oefening gehouden waaraan werd meegewerkt door de brandweerkorpsen van Beerta en Winschoten, de Rijkspolitie, de ambulancedienst De Grooth en het Rode Kruis.

Twee verongelukte personenauto's en negen slachtoffers bepaalden voor het grootste gedeelte het beeld op het kruispunt Julianastraat-Torenstraat.

Zo'n 20 EHBO'ers zorgden voor de eerste hulp van de slachtoffers, terwijl de brandweer zich bezig hield met het blussen van een autobrand en het bevrijden van in de knel geraakte slachtoffers. Met een ambulance werden de gewonden overgebracht naar buurthuis De Iemekôrf, waar door de Rode Kruisbrigade uit Winschoten een noodhospitaal was ingericht. Daar werden de slachtoffers verder verzorgd. Het was de eerste keer dat in Beerta een dergelijk grote oefening werd gehouden.

Winschoten - De telefoon rinkelt Ede Jager springt op. "Met garage De Grooth", zegt een stem aan de andere kant van de lijn. "Ernstig ongeval, de plaats wordt doorgegeven". Jager legt de hoorn neer, grist z'n witte jas van de kapstok en rijdt met de trefzekerheid van een pijl naar de plaats des onheils. Een Winschoter ambulanceman in hart en nieren is weer onderweg.
Sinds 17 december 1956 dient hij de mensheid als dat van hem en het bedrijf garage De Grooth wordt gevraagd.

"Toen ik 30 jaar geleden begon reed ik nog helemaal alleen op een wagen. Mobilofoons waren er in die tijd nog niet. Wel reden we met mooi materiaal. Toen had ik al een Chevrolet. Tegenwoordig worden de ambulances speciaal gemaakt, terwijl vroeger de luxe wagens dienst deden als ambulance. En natuurlijk ontbrak de apparatuur in mijn begintijd ook. We hadden alleen een verbandtrommel, een bescheiden zuurstof-apparaat en een brancard", vertelt Ede Jager. Zelf woonde hij destijds aan de Ludensweg. Als hij met de ambulance wegmoest kreeg ie een telefoontje, waarna hij de fiets pakte en als een wielrenner op recordjacht naar de garage ging.

"Doodmoe was je dan, maar ook blij dat je achter het stuur kon zitten. Je was vaak afhankelijk van toevallige omstanders of familieleden die een handje hielpen", legt Jager uit, die er meteen een komische anecdote op laat volgen. "Ik moest eens naar een mevrouw, die de slaapkamer op zolder had. Om daar te komen moest je met een gewone schildersladder omhoog. Gelukkig was haar man een sterke kerel, die aanbood haar naar beneden te dragen. Prima, zeg ik, gooi maar even een deken naar beneden voor op de brancard. De man pakt een doorgestikte deken, gooit 'm naar beneden, maar blijft achter een spijker haken met als gevolg dat alle veren eruitvlogen en alles wit was. Zelfs in het ziekenhuis lagen nog veren."

Perfectie
Dat zijn dus de leuke dingen, die volgens Jager nodig zijn in zijn werk. Er is inmiddels het nodige veranderd.

Tegenwoordig kan alle comfort worden geboden. Er zijn bijvoorbeeld acht ambulance begeleiders (waaronder Jager zelf) en twee verplegers in dienst. "Wat dat betreft zijn de tijden er op vooruitgegaan voor een patiënt. We hebben trouwens altijd naar perfectie gestreefd in ons bedrijf. We hebben de meest perfekte apparatuur, bijvoorbeeld voor hartbewaking en beademing, terwijl we ook uitgebreide spalkensets en een gevoelloos bedienbare brancard kunnen gebruiken", laat Jager met gepaste trots weten.

Hij doet het werk nog steeds met plezier, al merkt Jager wel degelijk dat 'ie wat' ouder wordt. Zijn vrouw merkt dat, al zegt ze dat ze zich door de jaren heen heeft aangepast aan de baan van haar man, "Natuurlijk moet je een bepaald soort persoon zijn. Je moet tegen het werk kunnen, je moet doortastend en flexibel zijn, maar toch een bepaalde warmte met je meedragen", schetst JAger. Een voorbeeld daarvan is een belevenis met een patiënt die naar Wagenborgen (Psychiatrische inrichting) vervoerd moest worden, maar die niet op de brancard wilde plaatsnemen. "Ik heb hen toen aangeboden voor patiënt te spelen zodat hij mij kon begeleiden. Dat gebeurde en de rit is zonder problemen verlopen!"

Jager maakt veel mee in een rayon met 72.000 inwoners. Maar over het leed van zijn patiënten wil hij zich niet uitlaten, daarmee zijn intergeriteit bewijzend. De Winschoter heeft in 30 jaren ambulancewerk één spreuk uit het hoofd geleerd. Die luidt: "Beter tien keer voor niets dan één keer te laat". In dat kader rondt Jager zijn verhaal af met een passende anecdote. "Enkele jaren geleden hadden we een jongeman tot drie keer toe opgehaald voor een ongeval. Steeds mankeerde hij niets en de knaap bekende ook zelf gebeld te hebben voor de grap. Toch kregen we voor de vierde keer een noodkreet. Toen we er met spoed naartoe gingen, lag diezelfde jongen er weer, die niets mankeerde. In het ziekenhuis zette de door ons ingeseinde chirurg de jongen in het gips, waarna de grapjas iedere week even ter controle in het ziekenhuis moest komen!"...

Na al die jaren van patiëntenverzorging is het wel heel erg ongelukkig wanneer je op je laatste werkdag zelf in het zo vertrouwde St. Lucas beland.
Gelukkig voor Bea Groenenbergh ging het hier om een ludieke actie van haar collega's, die haar op deze bijzondere wijze wilden bedanken voor de vele jaren trouwe dienst. Bea gaat gebruikmakend van de VUT-regeling, van een welverdiende rust genieten.

Winschoten - 'Sint Lucas' kinderarts dokter Elias arriveerde vorige week op een wel heel bijzondere manier op zijn werk. In een ambulance, al liggend op een brancard werd de bebrilde kinderarts van huis gehaald en naar de werkvloer gebracht.